Na stronie "Pro Polski 24" dowiesz się o tym z czego my jako Polacy możemy być dumni.
Tematy artykułów dotyczą kwestii historycznych, patriotycznych, politycznych a głównie gospodarczych. Koniec końców i tak się to wszystko ze sobą przeplata. Są rzeczy z których możemy być jako Polacy dumni i dowiesz się o tym właśnie tutaj!
Łączna liczba wyświetleń
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rzecznik Praw Obywatelskich. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rzecznik Praw Obywatelskich. Pokaż wszystkie posty
Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej jako święto obchodzony jest 2 maja. Co roku tego dnia Polacy z dumą eksponują flagi na zewnątrz. Każdy z nas może uczcić Biało-Czerwoną poprzez jej wywieszenie np. w oknie lub na balkonie swojego mieszkania czy przed domem. Zachęcamy również do zapoznania się z przygotowanym przez MSWiA miniprzewodnikiem „Biało-Czerwona”.
Flagi pod pomnikiem Powstańców Wielkopolskich w Strzałkowie
Flaga Polski jest z nami we wszystkich ważnych chwilach. Podczas wydarzeń podniosłych i uroczystych, ale także w dni żałoby po stracie wybitnych i odważnych Polaków, w momentach wzruszeń i radości.
2 maja - poza Dniem Flagi - obchodzimy również Dzień Polonii i Polaków za Granicą.
Zapoznaj się z miniprzewodnikiem „Biało-Czerwona”
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji od lat propaguje zasady prezentowania flagi zgodnie z tradycją i honorem. To w MSWiA powstał specjalny miniprzewodnik „Biało-Czerwona”. Przed Dniem Flagi RP warto przypomnieć sobie te zasady.
Publikacja wskazuje między innymi różnice między flagą a barwami narodowymi. Flaga Rzeczypospolitej Polskiej składa się z dwóch poziomych pasów równej szerokości, białego u góry i czerwonego u dołu, w proporcjach 5:8. Powszechny zwyczaj umieszczania napisów i rysunków przez kibiców obserwujących zawody sportowe jest dopuszczalny wyłącznie na barwach narodowych. Te ostatnie nie mają określonych proporcji.
Istnieje wiele form eksponowania barw narodowych np. poprzez noszenie ich w postaci biało-czerwonej kokardy narodowej w klapie płaszcza, marynarki lub żakietu.
Miniprzewodnik MSWiA przypomina, że na terenie RP flaga państwowa ma zawsze pierwszeństwo przed innymi flagami.
Dzień Flagi został ustanowiony przez Sejm w 2004 roku. To święto, które ma wyrażać szacunek do flagi i propagować wiedzę o polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych.
Te oraz inne ciekawe informacje związane z polskimi barwami narodowymi znajdują się w miniprzewodniku, który jest dostępny do pobrania.
Opłata za usunięcie i parkowanie odholowanego samochodu jest niezgodna z prawem. RPO pisze do MSWiA.
* Samochód obywatela został odholowany, a on otrzymał pouczenie o konieczności opłaty za jego usunięcie i postój
* Przepis zawierający to pouczenie utracił moc w 2019 r., ale wzór powiadomienia wciąż nie został uaktualniony – wprowadza to w błąd właścicieli pojazdów
* RPO zwraca się do MSWiA z prośbą o zmianę powiadomienia na zgodne z obowiązującym prawem
Do Rzecznika Praw Obywatelskich wpłynęła skarga obywatela, którego samochód został usunięty przez straż miejską z drogi publicznej. Powiadomienie o odholowaniu pojazdu na parking strzeżony, które otrzymał, zawiera niezgodne z prawem pouczenie. Mówi ono, że właściciel może odbierać samochód po opłaceniu jego usunięcia i postoju na parkingu.
Przepis zawierający to pouczenie (art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450)), na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2018 r. stracił ważność 13 września 2019 r. Mimo to, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie uaktualnił przepisów rozporządzenia z 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, które mogą zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego lub utrudniać prowadzenie akcji ratowniczej. W efekcie pouczenie kierowane przez straż miejską i policję do właścicieli odholowanych samochodów nadal zawiera informację o konieczności opłaty za ich usunięcie i parkowanie. Nie odpowiada to obecnemu stanowi prawnemu i wprowadza obywateli w błąd.
RPO zwrócił się do MSWiA o zmianę treści powiadomienia i dostosowanie go do obowiązujących regulacji prawnych.
Pobierają rentę socjalną - ZUS żąda zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. RPO interweniuje u pełnomocnika osób niepełnosprawnych. Minister Rodziny i Polityki Społecznej odpowiada.
* Od osób pobierających rentę socjalną ZUS żąda zwrotu nienależnie pobranych świadczeń
* Chodzi o sytuacje, gdy przekraczają oni dopuszczalną kwotę przychodu, wynoszącego 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.
Do Rzecznika Praw Obywatelskich wpływają skargi osób pobierających rentę socjalną (mają do niej prawo osoby nie mogące pracować ze względu na stan zdrowia). Organy rentowe wydają wobec nich decyzje co do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z powodu przekroczenia dopuszczalnej kwoty przychodu.
Podstawę prawną tych decyzji jest art. 10 ust. 1 i 6 ustawy o rencie socjalnej. Zgodnie z nim prawo do renty socjalnej zawiesza się w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Prawo to zawiesza się za miesiąc, w którym osiągnięto przychody w łącznej kwocie wyższej niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.
Zdaniem skarżących konsekwencją jest tzw. „pułapka rentowa”, która jest istotną barierą w aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnościami.
Pojawia się postulat zmiany zasad rozliczania przychodów uzyskiwanych z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na przewidziane dla świadczeń emerytalno-rentowych określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Zastępca RPO Stanisław Trociuk prosi o stanowisko w tej sprawie Pawła Wdówika, pełnomocnika rządu ds. osób niepełnosprawnych.
Odpowiedź Minister Rodziny i Polityki Społecznej
W związku ze zgłaszanymi postulatami środowisk osób uprawnionych do renty socjalnej, Rada Ministrów postanowiła wnieść do Sejmu RP projekt zawierający między innymi zmianę zasad zawieszania prawa do renty socjalnej. W dniu 24 czerwca 2021 r. Sejm RP uchwalił ustawę o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (przekazaną do podpisu Prezydenta RP), w której dokonuje się zmiany ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej w zakresie zasad zawieszania prawa do tego świadczenia.
Ustawa przyjmuje, że renta socjalna będzie podlegała takim samym zasadom zawieszenia lub zmniejszenia, w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, co emerytury i renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznane na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W przypadku osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczeń społecznych, rencista socjalny będzie mógł, bez konsekwencji w wysokości renty, osiągnąć przychód wynoszący do 70% przeciętnego wynagrodzenia, natomiast renta socjalna ulegnie zawieszeniu w przypadku osiągania tego przychodu w wysokości przekraczającej 130% przeciętnego wynagrodzenia (od 1 czerwca 2021 r. 7386,10 zł). Przychody w wysokości od 70% do 130% przeciętnego wynagrodzenia będą powodować zmniejszenie wysokości renty socjalnej, ale nie więcej niż o maksymalną kwotę zmniejszenia.
Osoba pobierająca rentę socjalną lub jej przedstawiciel ustawowy będą zobowiązani, tak jak obecnie, niezwłocznie powiadomić organ wypłacający rentę socjalną o okolicznościach powodujących zawieszenie prawa do świadczeń albo zmniejszenie ich wysokości. Tryb rozliczania również będzie analogiczny jak w przypadku emerytur i rent z tytułu niezdolności do pracy z systemu powszechnego. Ustawa w części dotyczącej zasad zawieszania renty socjalnej wejdzie (weszła) w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.
III.7060.358.2021
!!! WAŻNE !!!
W cyklu rozliczania przychodu z tytułu pracy/działalności zarobkowej do dnia 31.12.2021r. nawet jeśli rencista pobierający rentę socjalną przekroczy dozwolony limit do 70% miesięcznego wynagrodzenia ustalanego przez GUS choćby o złotówkę ( 1 ZŁ ), jest zobowiązany do zwrotu pełnego świadczenia za miesiąc w którym nastąpiło przekroczenie wyznaczonego limitu.
Najwyższy czas zlikwidować karalność żebrania. Rzecznik pisze do MS
W Polsce karalne jest żebractwo osoby "mającej środki egzystencji i zdolnej do pracy”
Taki przepis Kodeksu wykroczeń to relikt PRL, który nie przystaje do obecnej rzeczywistości ekonomiczno-społecznej
Karalność żebractwa nieproporcjonalnie ingeruje zaś w prawa i wolności jednostki
Najwyższy czas znieść ten przepis. A regulacje umożliwiające choć częściowe rozwiązanie problemu żebrania mogłyby znaleźć się w ustawie o pomocy społecznej
Poznań | Policjanci dokonujący kontroli na Zawadach.
Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry o odpowiednie działania legislacyjne.
Art. 58 Kodeksu wykroczeń głosi: "§ 1. Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze w miejscu publicznym, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 zł albo karze nagany. § 2. Kto żebrze w miejscu publicznym w sposób natarczywy lub oszukańczy, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności”.
Już 27 listopada 2017 r. RPO zwracał się do MS o analizę zasadności utrzymywania tego przepisu. Wskazywał, że nie tylko nie odpowiada on współczesnym zjawiskom społecznym, ale też nie jest w stanie skutecznie zapobiegać żebractwu. Ponadto jest sprzeczny z założeniami Konstytucji RP.
Art. 58 wprowadzono do polskiego prawa wraz z Kodeksem wykroczeń w 1971 r. Od tego czasu nie był nigdy nowelizowany. Zarówno przepis ten, jak i cały Kodeks wykroczeń, wpisywały się w system wartości Konstytucji PRL z 1952 r. Stanowiła ona, że praca jest prawem, obowiązkiem i sprawą honoru każdego obywatela. Dziś Konstytucja nie zawiera zaś obowiązku pracy.
A przepis ten jest też sprzeczny z Europejską Konwencją Praw Człowieka. Karalność żebractwa stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawa i wolności jednostki. Przepis ten poddano także gruntownej krytyce w literaturze prawa.
Rzecznik podtrzymuje swój wniosek z 2017 r. – na który reakcji ministra nie było.
Impulsem do ponownego wystąpienia jest wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Lăcătuş przeciwko Szwajcarii z 19 stycznia 2021 r. (skarga nr 14065/15). Chodziło o nałożenie na skarżącą 500 franków szwajcarskich grzywny za żebranie w miejscu publicznym w Genewie. Skarżąca utrzymywała się z żebractwa. Była analfabetką, nie miała pracy i nie korzystała z pomocy społecznej.
ETPCz uznał, że ogólny zakaz żebractwa jest środkiem radykalnym, który wymaga silnego uzasadnienia i poważnego ważenia przez sądy konkurujących interesów. Prawo szwajcarskie (podobnie jak polskie) bardzo ogólnie zakazuje żebractwa -niezależnie od tego, kto dokonuje wykroczenia i z jakich powodów, od charakteru, formy i miejsca żebrania, czy jego związku z przestępczością zorganizowaną.
Dlatego konieczna staje się analiza zasadności obowiązywania art. 58 § 1 Kw. Argumentem za usunięciem jest jego anachroniczność. Fundamentalna zmiana ustroju politycznego Polski i towarzyszące jej przemiany ekonomiczno-społeczne sprawiły, że przepis ten stał się nieadekwatny do rzeczywistości. Nasuwa ponadto wiele wątpliwości interpretacyjnych.
Ciężko jest doszukać się celu tego przepisu wobec braku merytorycznego uzasadnienia oraz nieprzeprowadzenia badań społecznych czy statystycznych zjawiska żebractwa w Polsce. Większość sprawców to osoby ubogie, samotne, bez środków do życia czy wsparcia rodziny. Ze statystyk wynika, że karą najczęściej orzekaną jest grzywna.
W kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności pod znakiem zapytania pozostaje zasadność uregulowania całej sprawy w prawie karnym. Są bowiem inne – mniej ingerujące w prawa i wolności jednostki – środki, za których pomocą możliwe jest choćby częściowe rozwiązanie problemu. Prawo karne powinno wkraczać tylko tam, gdzie nie poradziły sobie inne mechanizmy społeczno-prawne. Jest pytanie, dlaczego odpowiednich regulacji nie wprowadzono np. w ustawie o pomocy społecznej.
Problemem jest także zgodność opisu czynu z konstytucyjną zasadą określoności. (art. 42 ust. 1 Konstytucji). Wymaga ona, aby przepisy karne były możliwie precyzyjne i jednoznaczne. Tymczasem oba znamiona wykroczenia z art. 58 § 1 - "posiadanie środków egzystencji” oraz "bycie zdolnym do pracy” – są wyjątkowo nieostre.
Realiom społeczno-gospodarczym z 1971 r., nieznane było zjawisko bezrobocia. Jeśli ktoś nie miał wtedy pracy, to raczej z powodów leżących po jego stronie. Powstaje więc pytanie, czy określenie „być niezdolnym do pracy” oznacza dziś to samo, co kilkadziesiąt lat temu. Trudno też pociągać do odpowiedzialności osoby potencjalnie zdolne do pracy, lecz niemogące jej znaleźć.
Wątpliwości nasuwa także zwrot „posiadanie środków egzystencji”. Nie wiadomo, czy wystarczy do tego posiadanie środków, które zapewniałyby minimalną egzystencję przeciętnemu człowiekowi, czy też konieczne jest uwzględnienie indywidualnych potrzeb konkretnej osoby - a zależnych np. od stylu życia, stanu zdrowia, liczebności rodziny itd.
Kolejne wątpliwości rodzi też samo sformułowanie „żebrze”. Niewykluczone, że w pewnych przypadkach konotacje żebrania mogą się pokrywać z zachowaniami objętymi ustawą o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych.
Ponieważ pomysł likwidacji karalności żebractwa nie spotkał się dotychczas z reakcją ministra, RPO ponownie prosi o rozważenie odpowiednich działań legislacyjnych.
